Pod pojęciem znakowania laserowego rozumie się celowe wykorzystanie technologii laserowej do tworzenia oznaczeń na powierzchniach. Zaletą tej metody jest całkowity brak kontaktu podczas znakowania oraz wysoka elastyczność dotycząca treści oznaczeń, stosowanych metod znakowania oraz materiałów poddawanych znakowaniu.
Wyróżnia się następujące metody znakowania:
Poprzez podgrzewanie metali zawierających żelazo (żelazo, stal, stal nierdzewna) oraz tytanu możliwe jest zabarwienie ich powierzchni. Mówi się tutaj o barwach temperaturowych. Uzyskany kolor może, w zależności od wprowadzonej temperatury, zmieniać się od żółtego przez czerwony i niebieski aż po zabarwienie na czarno.
W znakowaniu przez wyżarzanie efekt ten wykorzystywany jest przez ukierunkowane podgrzanie materiału. Powierzchnia jest za pomocą lasera krótkotrwale i miejscowo podgrzewana, co powoduje powstanie pożądanego odcienia. Zaletą tej metody jest brak konieczności usuwania materiału, dzięki czemu nie występuje zmiana geometryczna powierzchni.
Ukierunkowany ubytek materiału lub zmatowienie powierzchni określa się mianem grawerowania. Poprzez zmianę struktury powierzchni tworzy się kontrast względem pozostałej części elementu.
W zależności od zastosowanej technologii laserowej grawerowanie jest możliwe na niemal wszystkich materiałach, co pozwala uzyskać różne efekty na różnych podłożach. Przy użyciu odpowiednich parametrów lasera można precyzyjnie regulować głębokość graweru oraz jakość wykończenia powierzchni.
W porównaniu ze znakowaniem przez wyżarzanie grawerowanie laserowe jest mniej podatne na nagrzewanie materiału i w związku z tym oferuje wysokie bezpieczeństwo przed fałszerstwami. Wykonaną w ten sposób oznakowanie można usunąć jedynie przez zeszlifowanie z materiału.
Tworzenie trójwymiarowych struktur powierzchniowych przy użyciu technologii laserowej nazywa się grawerowaniem głębokim. Przy tej metodzie, podobnie jak w przypadku grawerowania, materiał jest selektywnie usuwany poprzez laserowo indukowane roztapianie i parowanie. Poprzez dobór odpowiednich parametrów lasera oraz ustawienie liczby przejazdów wiązki laserowej można bardzo precyzyjnie regulować głębokość graweru i jakość powierzchni.
W tej metodzie znakowania celowo i częściowo usuwa się nałożoną na materiał bazowy warstwę wierzchnią, odsłaniając materiał podstawowy. Usuwana warstwa absorbuje promieniowanie laserowe, nagrzewa się i w tym miejscu odparowuje. Metodę tę stosuje się często w przypadku aluminium anodowanego, stali patynowanej oraz różnych materiałów pokrytych lakierem.
Przykładem jest wzornictwo dzień–noc w przemyśle motoryzacyjnym. Powierzchnię przezroczystych tworzyw sztucznych pokrywa się lakierem, a następnie za pomocą lasera częściowo ponownie odsłania. Oświetlenie umieszczone za elementem sprawia, że odpowiedni element sterujący jest widoczny także nocą.
Ta metoda znakowania jest stosowana przede wszystkim do oznaczania tworzyw sztucznych, a także niektórych powłok lakierniczych i ceramik. Barwniki zawarte w materiale absorbują promieniowanie laserowe i zmieniają swój kolor. Ponieważ zmiana barwy zachodzi w materiale, struktura powierzchni pozostaje w pełni zachowana.
Dzięki celowemu dodaniu dodatków do tworzywa sztucznego oraz zastosowaniu odpowiedniego promieniowania laserowego metodę tę można dodatkowo udoskonalić i precyzyjnie kontrolować barwę.
Przy znakowaniu przez spienianie promieniowanie laserowe jest absorbowane przez tworzywo sztuczne, co prowadzi do jego nagrzewania. W wyniku zachodzącej oksydacji w tworzącej się topinie powstają drobne pęcherzyki gazu, które zostają uwięzione podczas ochładzania tworzywa. Zamknięty gaz powoduje wzrost objętości, przez co oznakowanie jest nieznacznie wypukłe względem otaczającej powierzchni materiału. Ciemne tworzywa sztuczne przy tej metodzie często stają się jasne, a jasne tworzywa — ciemne (karbonizacja).
Laserowo wywołany rozkład związków węglowych nazywany jest również karbonizacją. Metodę tę można stosować wyłącznie w materiałach organicznych, takich jak drewno, papier, skóra czy tworzywa sztuczne, ponieważ tylko one zawierają odpowiednie związki węgla. Pod wpływem promieniowania laserowego węgiel zostaje odsłonięty, co powoduje powierzchniowe ściemnienie materiału.
